Ein stór rödd er tagnað, men stórir varðar standa eftir. Tað kennist næstan ógjörligt at seta orð á, hvussu stóran týdning Hanus hevur havt fyri för­oyskan tónleik. Hann var ein hornasteinur á för­oyska tónleikapallinum í áratíggju, ein slóðbrótari og ein uppreistrarmaður á sín stilla hátt.
Hanus var við heilt frá fyrsta G! festivalinum í 2002, og hevur staðið á mongum palli her í Götu. Á G!, HOYMA, í Losjuni og í Töting. Hann var ein vinur av umhvörvinum og íblástur fyri mong.

Hann hevði altíð nakað upp á hjarta, og hann kravdi tað sama av okkum öðrum. Hann vildi, at vit skuldu lurta — ikki bara hoyra.
Tað var hansara gáva og hansara kærleiki til tónleikin og menniskju: at fáa okkum at steðga á. Merkja. Vera til staðar. Og um áhoyrararnir ikki gjördu eftir boðunum, steðgaði hann viðhvört mitt í einum lagi og bað fólk halda kjaft. Síðan helt hann bara fram at spæla.
Tað var Hanus.

Við lögum sum “18” og “Á kundu á tíðarhavi” skrivaði Hanus seg inn í hjört­u för­oyinga og í söguna.
Eitt ikon, eitt fyrimyndarligt menniskja.
Takk fyri alt kæri navnabróður, Hanus G. 


Tú verður saknaður — men ongantíð gloymdur.